22.03 - Светски ден на водата/ World Water Day

 

Circular movement of water

The Story of the Drops That Never Stopped Traveling

      Long ago, in the heart of a peaceful blue lake, lived three joyful drops: Biserka, Una, and Ilina. They were not ordinary drops  within them shone curiosity, dreams, and an endless desire to discover the world, to meet wondrous creatures, and to touch every corner of the sky and the earth. One quiet and sunny day, when the sun’s rays like golden threads gently caressed the surface of the water, Biserka began to rise softly upward. With every ray, she became lighter and more delicate, until she turned into a gentle vapor and with dancing steps climbed toward the sky. There, among the soft clouds, Una and Ilina awaited her, and they all continued on their journey. The three friends embraced and melted into a white, soft, cottony cloud that quietly floated across the endless sky. But the sky was not always clear. One evening, a gloomy, heavy cloud appeared and gathered all the little drops into its cold heart. With a deep and thunderous voice, it said: “I will carry you far away, to lands no one knows!”

But Biserka just smiled and gently replied: “Alright, just don’t forget to bring friends along. The journey is most beautiful when you’re not alone.”

The cloud fell silent. Suddenly, drops began to fall through it - but they were not tears of sadness, rather drops filled with happiness. And so, our three drops, along with many others, fell upon snowy peaks. They slid down silver streams, laughed as they joyfully tumbled through the brook, cuddled with the leaves, and greeted the butterflies. Finally, they reached a lively river that carried them to a vast, blue sea. There, they met sailors who sang songs of distant worlds, befriended mermaids whispering secrets at night, and fairies who caressed the waves like silky embraces. Sometimes they would hide inside a seashell, sometimes climb on a jellyfish glowing in the dark. But they never stayed too long - their hearts called them to new journeys. And so, traveling again toward the sky and back to the earth, Biserka, Una, and Ilina continued their magical circle. They brought joy, awakened the dry land, grew flowers, filled wells, and cooled the brows of tired gardeners. Whenever you see a rainbow in the sky, remember - maybe it’s Biserka, Una, or Ilina playing there, laughing and bending the light to gift you a moment of beauty and hope. And their endless, magical journey never stops.

Приказна за капките што никогаш не престанаа да патуваат

     Некогаш многу одамна, во срцето на едно мирно сино езеро, живееја три весели капки: Бисерка, Уна и Илина. Тие не беа обични капки – во нив блескаше љубопитство, соништа и бескрајна желба да го откријат светот, да запознаат чудесни суштества и да ги допрат сите места на небото и земјата. Еден тивок и сончев ден, кога зраците на сонцето како златни нишки ја милуваа површината на водата, Бисерка почна лесно да се издигнува нагоре. Со секој зрак стануваше сѐ полесна и посвилена, сѐ додека не се претвори во нежна пареа и со танцувачки чекори се искачи кон небото. Таму, меѓу меките облаци, ја пречекаа Уна и Илина  и тие тргнале по својот пат. Трите другарки се прегрнаа и се стопија во бел, мек и памучен облак што тивко пловеше низ бескрајното небо. Но не секогаш небото беше ведро. Една вечер се појави намуртен, тежок облак што ги собра сите мали капки во своето студено срце. Со длабок и громогласен глас рече: „Ќе ве однесам далеку, во краишта што никој не ги знае!“

Но Бисерка само се насмевна и нежно му одговори: „Добро, само не заборавај да понесеш и пријатели. Патувањето е најубаво кога не си сам.“

Облакот замолкна. Одеднаш, низ него почнаа да паѓаат капки – но не беа тоа солзи од тага, туку капки исполнети со среќа. И така, нашите три капки, заедно со уште многу други, паднаа врз снежните врвови. Се лизгаа по сребрени текови, се смеешеа додека весело се тркалаа низ поточето, се гушкаа со лисјата и се поздравуваа со пеперутките. На крајот стигнаа до една весела река што ги одведе до синкаво, широко море. Таму ги запознаа морнарите што пееја песни за далечни светови, се дружeа со сирените што шепотеа тајни ноќе, и со самовилите што ги галeа брановите како свилени прегратки. Понекогаш ќе се скриеја во школка, понекогаш ќе се качеа на медуза што блескаше во ноќта. Но никогаш не остануваа предолго,  срцата им повикуваа на нови патувања. И така, патувајќи повторно кон небото, па назад на земјата, Бисерка, Уна и Илина го продолжуваа својот магичен круг. Носеа радост, ја разбудуваа сувата земја, растеа цвеќиња, полнеа бунари и им ги разладуваа челата на изморените градинари. Секогаш кога ќе видиш виножито на небото, сети се – можеби баш Бисерка, Уна или Илина таму се играат, се смеат и ја прекршуваат светлината за да ти подарат миг на убавина и надеж. И нивното бескрајно, волшебно патување никогаш не престанува.